Η Κινηματογραφική Λέσχη Solaris φέρνει στη Θεσσαλονίκη μοναδικές προβολές ταινιών κάθε Πέμπτη στον Πολυχώρο «Η Λυσσασμένη Γάτα».
Από κλασικές κωμωδίες μέχρι σύγχρονα αριστουργήματα, το αφιέρωμα στην κωμωδία συνδυάζει προβολές, ανάλυση από τον κριτικό κινηματογράφου Γιάννη Φραγκούλη και συζητήσεις με το κοινό.
Η Κινηματογραφική Λέσχη Solaris προβάλει στον Πολυχώρο Τέχνης-καφέ, Η Λυσσασμένη Γάτα, Επισκόπου Κίτρους Νικολάου 4, πίσω από την ΕΥΑΘ, περιοχή Σιντριβάνι-Ροτόντα, στη Θεσσαλονίκη, το αφιέρωμα στην κωμωδία, με ταινίες που έχουν ξεχωρίσει, από διαφορετικές χώρες.
Οι προβολές θα γίνονται κάθε Πέμπτη στις 8.00 μμ.
Τις ταινίες θα προλογίζει ο Γιάννης Φραγκούλης, κριτικός και θεωρητικός του κινηματογράφου, ο οποίος θα συζητήσει με το κοινό,
Την Πέμπτη 16 Απριλίου 2026 θα προβληθεί η ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν, «Ο χρυσοθήρας», 95΄ (1976).
Συνεχίζουμε το αφιέρωμα στην κωμωδία με την αριστουργηματική ταινία τουΤσάρλι Τσάπλιν «Ο χρυσοθήρας» (1925), την Πέμπτη 16 Απριλίου 2026.
Τυχοδιώκτες από όλες τις γωνιές της υφηλίου συρρέουν στην παγωμένη Αλάσκα, όπου επικρατεί ο «πυρετός του χρυσού».
Ανάμεσά τους και ένας αλητάκος, ο Τσάρλι, που ψάχνει και αυτός για χρυσάφι. Θα ζήσει πολλές απογοητεύσεις, θα ρισκάρει τη ζωή του, θα στερηθεί σχεδόν τα πάντα, θα συγκρουστεί με τους σκληροτράχηλους και άξεστους χρυσοθήρες της περιοχής, αλλά στο τέλος οι προσπάθειές του να αποκτήσει πλούτη και ευτυχία θα ευοδωθούν.
Δύο σκηνές από τον «Χρυσοθήρα» παραμένουν ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη των κινηματογραφόφιλων:
το εορταστικό δείπνο με βραστό μποτάκι και η έξοχη χορογραφία με τα καρφωμένα ψωμάκια σε δύο πιρούνια (γνωστή ως «Oceana Roll Dance»).
Σχολιαστές της εποχής αναφέρουν ότι, στην πρεμιέρα της ταινίας στο Βερολίνο, το κοινό, ασυγκράτητο, χειροκροτούσε φρενιασμένα, αναγκάζοντας τον μηχανικό προβολής να σταματήσει το φιλμ, να ξανατυλίξει την μπομπίνα και να ξαναπαίξει τη σκηνή του χορού!
Είναι η πρώτη ταινία για την οποία ο Τσάπλιν έγραψε μουσική εκ των υστέρων. Η σύνθεσή του ισορροπεί με μαεστρία και χάρη ανάμεσα στη τραγικότητα, το χιούμορ και τον ρομαντισμό, σχολιάζει την εικόνα με ευφυέστατο τρόπο και υπογραμμίζει το κωμικό στοιχείο στις ατομικές σκηνές.
Ακούγοντας το soundtrack της ταινίας αναγνωρίζει κανείς συμφωνικά μοτίβα από διάσημα έργα του Βάγκνερ, του Τσαϊκόφσκι και του Ρίμσκι-Κόρσακοφ.
Δεν είναι δύσκολο να ανακαλύψουμε που βρίσκεται το τραγικό και που το κωμικό σε αυτή την ταινία. Αυτό που θα μας δυσκόλευε είναι να δούμε τα σύνορα του τραγικού με το κωμικό, ειδικά όταν αυτά συνυπάρχουν στην ίδια σκηνή ή όταν το ένα είναι προέκταση του άλλου. Γιατί η τραγωδία ξέρει από κωμωδία και το αντίστροφο.
Ο Τσάρλι Τσάπλιν ξέρει να βάζει το ένα δίπλα στο άλλο, να τα μπολιάζει και, από αυτά, να παράγει ένα άλλο νόημα που θα δημιουργηθεί σε συνεργασία με τον θεατή.
Αυτό είναι το θέμα που θα συζητήσουμε μετά την προβολή της ταινίας. Αυτό το έργο του Τσάπλιν έχει μείνει κλασικό ακριβώς για αυτή την ισορροπία αυτών των στοιχείων.
Η αποδόμηση του τραγικού και του κωμικού δίνει τη θέση της σε ένα άλλο σύνολο χαρακτήρων που θα είναι η κριτική στην κοινωνία στην οποία αναφέρεται. Αίφνης, μετουσιώνεται η κωμωδία και η τραγωδία σε μια πολιτική σάτιρα που θα βρει το κείμενό της στο κοινωνικό corpus.
Έτσι, θα δούμε τις προεκτάσεις της ταινίας στη σύγχρονή μας κοινωνική κατάσταση, σε αυτή που ζούμε, φαινομενικά εντελώς διαφορετική από αυτή που περιγράφει η ταινία.
Και επανερχόμαστε στην ελληνική ταινία, αυτή τη φορά ένα θαυμάσιο ντοκιμαντέρ του Κώστα Σταματόπουλου, «Πειθαρχική μεραρχία 999» (2025), την Πέμπτη 23 Απριλίου 2026.
Υπήρχαν Γερμανοί αντιφασίστες; Η ταινία του Κώστα Σταματόπουλου όχι μόνο απαντά καταφατικά σε αυτή την ερώτηση, πολύ περισσότερο περιγράφει, με ποιητικό τρόπο, την ζωή τους πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Είναι γνωστό ότι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν είχαν φυλακιστεί μόνο Εβραίοι. Μαζί με αυτούς υπήρχαν τσιγγάνοι, ομοφυλόφιλοι και Γερμανοί κομμουνιστές.
Από την αφήγηση του ντοκιμαντέρ μαθαίνουμε ότι αυτοί οι κομμουνιστές φυλακισμένοι και άλλοι Γερμανοί επίσης κομμουνιστές εστάλησαν τελικά στον πόλεμο όταν είχαν μειωθεί πολύ οι ανθρώπινες εφεδρείες της Γερμανίας. Δεν τους είχαν εμπιστοσύνη για να τους στείλουν στο ανατολικό μέτωπο, δημιούργησαν την Πειθαρχική Μεραρχία 999 και τους έδωσαν ρόλους υποστηρικτικούς στο γερμανικό στράτευμα.
Μια από τις σημαντικές πληροφορίες που αυτό το ντοκιμαντέρ μας δίνει είναι ότι περισσότερα από 1.000 άτομα, στην Ελλάδα, αυτομόλησαν στην εθνική αντίσταση και εντάχθηκαν στο ΕΑΜ, κατά την διάρκεια της κατοχής. Άλλοι δεν τόλμησαν να το κάνουν γιατί οι ναζί εκτέλεσαν όσους είχαν καταφύγει στις γραμμές της ελληνικής εθνικής αντίστασης και τους είχαν συλλάβει.
Αυτοί που έμειναν έδιναν όμως πληροφορίες και βοηθούσαν την αντίσταση των Ελλήνων στην κατοχή.
Πληροφορίες:
- Προγραμματισμός ταινιών Φεβρουάριος-Απρίλιος 2026
- Αίθουσα: Η Λυσσασμένη Γάτα
- Διεύθυνση: Επισκόπου Κίτρους Νικολάου 4
περιοχή Σιντριβάνι-Ροτόντα, πίσω από την ΕΥΑΘ, Θεσσαλονίκη - Πρόσβαση: στάση Καμάρα ΟΑΣΘ, Σταθμός Σιντριβάνι Μετρό
- Ημέρα προβολής: Κάθε Πέμπτη από 19 Φεβρουαρίου 2026, 8.00 μ.μ.
- Ενιαίο εισιτήριο: 5 ευρώ.
Προηγούμενες Εκδηλώσεις:
μετά την προβολή της κάθε ταινίας, τα θέματα που η ταινία εμπεριέχει στο κινηματογραφικό της κείμενο.
Το αφιέρωμα στην κωμωδία ξεκινά την Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2026, την ημέρα προβολών, πλέον, της Κινηματογραφικής Λέσχης. Πιο μπροστά θα προβληθεί μια ταινία που ανήκει στη θεματική «Η Ψυχανάλυση στον Κινηματογράφο».
Θα ακολουθήσουν οι ταινίες του αφιερώματος στην κωμωδία, μετά θα προβληθεί μια ταινία από το κλασικό ρεπερτόριο, ακολούθως αυτό που λέμε «Μυστική Ταινία», κρατούμε σαν έκπληξη τον τίτλο της, όσοι έχουν εμπιστοσύνη στις επιλογές μας θα έρθουν, το πρόγραμμα θα τελειώσει με μια ελληνική ταινία, γιατί η Λέσχη μας αγαπά τον ελληνικό κινηματογράφο και δεν το κρύβει.
Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2026:
Στο τμήμα του προγραμματισμού μας «Η Ψυχανάλυση στον Κινηματογράφο» προβάλλουμε την ταινία του Πιέρ-Πάολο Παζολίνι, «Οι θρύλοι του Καντέρμπουρι» (1972) την Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2026.
Το μεσαίο φιλμ στην «Τριλογία της Ζωής», του Πιερ-Πάολο Παζολίνι μεταφέρει στην οθόνη ορισμένες από τις μεσαιωνικές ιστορίες του Τζέφρι Τσόσερ, με όλη τους τη βροντερή, περιθωριακή, σεξουαλικά ασύδοτη δόξα.
Οι μελετητές του Τσόσερ ίσως αντιδράσουν στις ελευθερίες που έχει πάρει ο Παζολίνι με το έργο του συγγραφέα. Εστιάζει στις πιο άσεμνες ιστορίες και, αγνοώντας τη σειρά τους, η ερμηνεία του σκηνοθέτη θολώνει κάπως τον τρόπο με τον οποίο οι ιστορίες θα συνομιλούσαν μεταξύ τους.
Ωστόσο, οι φίλοι της σύγχρονης κωμωδίας των αδελφών Φαρέλι ή των Τρέι Πάρκερ και Ματ Στόουν μπορεί να βρουν την ταινία «Οι θρύλοι του Καντέρμπουρι» μια απρόσμενη απόλαυση.
Ο Παζολίνι βάζει τον κερασφόρο να αποβάλλει αυτό που τα παιδιά του South Park θα αποκαλούσαν «εκρηκτική διάρροια» από ιερείς. Φυσικά, ο Παζολίνι περιμένει από τον θεατή να συνεργαστεί με την ταινία του.
Αλλά, με τη σκόπιμη επίπεδη ερμηνεία των ηθοποιών να αντισταθμίζεται από πλούσια κοστούμια, σκηνογραφία και σκηνοθεσία που παραπέμπουν συνειδητά στους πίνακες του Μπρέγκελ και του Μπος, οι προσπάθειές μας ανταμείβονται γενναιόδωρα.
Λέει για την ταινία ο σκηνοθέτης της:
«Οι “Θρύλοι του Καντέρμπουρι” γράφτηκαν σαράντα χρόνια μετά από το «Δεκαήμερο», αλλά οι σχέσεις ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το φανταστικό είναι σχεδόν όμοιες.
Μόνο που ο Τσόσερ ήταν πολύ πιο χονδροειδής από τον Βοκάκιο. Από μια άλλη άποψη, ήταν πιο σύγχρονος, γιατί στην Αγγλία, εκείνη την εποχή, υπήρχε κιόλας μια μπουρζουαζία όπως αργότερα και στην Ισπανία του Θερβάντες. Υπάρχει ήδη μια αντίφαση, αφ’ενός η επική όψη και αφ’ετέρου η ειρωνεία και η αυτο-ειρωνεία, που είναι ουσιαστικά φαινόμενα των αστών και σημάδια μιας κακής συνείδησης.»
Το αφιέρωμα στην κωμωδία ξεκινά με την ταινία του Γούντι Άλεν, «Το πορφυρό ρόδο του Καΐρου» (1985), την Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2026.
Η Σεσίλια, μια μοναχική και καταθλιπτική σερβιτόρα, είναι εθισμένη στις χολιγουντιανές ταινίες.
Μαγεμένη από την πιο πρόσφατη, «Το πορφυρό ρόδο του Καΐρου», θα μείνει έκπληκτη όταν κάποια στιγμή ο πρωταγωνιστής βγαίνει από την οθόνη με σκοπό να την συναντήσει και να την οδηγήσει σε έναν κόσμο μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας.
«Η γυναίκα πρέπει να επιλέξει μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας», αναφέρει ο Γούντι Άλεν για το «Πορφυρό ρόδο» (1985).
«Και φυσικά κανένας δεν μπορεί να επιλέξει τη φαντασία, γιατί αυτό οδηγεί στην παράνοια. Οπότε επιλέγει την πραγματικότητα. Και όταν επιλέγεις την πραγματικότητα, πληγώνεσαι», λέει.
Στη συνέχεια θα προβληθεί μια ιταλική κωμωδία που έχει και ερωτικά στοιχεία, ένα πάντρεμα που σατιρίζει την κοινωνία και τα ήθη. Ο λόγος για την ταινία του Φεντερίκο Φελίνι, «Καζανόβας» (1976), την Πέμπτη 5 Μαρτίου 2026.
Η ζωή του θρυλικού Ιταλού εραστή Τζιάκομο Καζανόβα, οι έρωτές του και η περιπλάνησή του στις αυλές ευγενών της Ευρώπης, ειδώθηκαν κινηματογραφικά με την ξεχωριστή οπτική του Φεντερίκο Φελίνι.
Στη Βενετία του 18 ου αιώνα ο Τζάκομο Καζανόβα συλλαμβάνεται σαν αιρετικός και φυλακίζεται.
Στο κελί του αναπολεί τις περιπέτειές του μέχρις ότου καταφέρνει να δραπετεύσει και αρχίζει την περιπλάνησή του στην Ευρώπη.
Καθώς θεωρεί τον εαυτό του άνθρωπο των γραμμάτων προσκολλάται στις αυλές των ευγενών εκλιπαρώντας ουσιαστικά να του δοθεί η ευκαιρία να αποδείξει τις ικανότητές του στις επιστήμες.
Αντιμετωπίζεται όμως από όλους σαν ένα ανέκδοτο, σαν ένα γραφικό τύπο, που το μόνο που έχει να προσφέρει είναι η φήμη του ως εραστή. Και οι γυναίκες τον χρησιμοποιούν. Εκμεταλλεύονται τις ικανότητές του στο σεξ και έπειτα τον εγκαταλείπουν.
Ακολουθεί η αριστουργηματική ταινία του Μπάστερ Κήτον, «Ο στρατηγός» (1926), βουβή ταινία με το χιούμορ του μελαγχολικού κωμικού.
Θα προβληθεί την Πέμπτη 12 Μαρτίου 2026. Οι περισσότεροι το ξέρουν ως «Great locomotive chase».
To σενάριο είναι κυρίως βασισμένο στο βιβλίο του Γουίλιαμ Πίτεντζερ, «The Great locomotive chase», του 1889. Η παραγωγή έγινε από τον Τζόζεφ Σκένκ και τον Κήτον.
Η διανομή έγινε από την United Artists. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Μπάστερ Κήτον και Μάριον Μακ.
Ο Τζόνι είναι μηχανοδηγός τραίνου και αρραβωνιαστικός της Αναμπέλ. Το τραίνο του, που έχει το όνομα «Στρατηγός», και η Αναμπέλ είναι οι δύο μεγάλες αγάπες του.
Όταν ξεσπά ο Αμερικανικός Εμφύλιος, ο Τζόνι πηγαίνει να καταταγεί αλλά δεν τον δέχονται για στρατιώτη, παρά τις επίμονες προσπάθειες του ιδίου, αλλά σαν μηχανοδηγό.
Η Αναμπέλ τον αποφεύγει, θεωρώντας ότι από δειλία απέφυγε τη στράτευση. Ο Τζόνι είναι απελπισμένος, αλλά όλα θα αλλάξουν όταν μια ομάδα κατασκόπων του εχθρού κλέβει το τραίνο, μέσα στο οποίο βρίσκεται και η Αναμπέλ.
Ο Τζόνι είναι αποφασισμένος να τους κυνηγήσει, ώστε να ξαναπάρει πίσω την ατμομηχανή του, αλλά και να σώσει την αγαπημένη του.
Πέμπτη 19 Μαρτίου 2026:
Την ταινία θα προλογίσει ο Γιάννης Φραγκούλης, κριτικός και θεωρητικόςτου κινηματογράφου. Μετά την προβολή θα συζητηθούν με το κοινό τα θέματα που η ταινία εμπεριέχει και τα στοιχεία στην κινηματογραφία του Φεντερίκο Φελίνι.
Η ζωή του θρυλικού Ιταλού εραστή Τζιάκομο Καζανόβα, οι έρωτές του και η περιπλάνησή του στις αυλές ευγενών της Ευρώπης, ειδώθηκαν κινηματογραφικά με την ξεχωριστή οπτική του Φεντερίκο Φελίνι.
Υπόθεση:
Στη Βενετία του 18ου αιώνα ο Τζάκομο Καζανόβα συλλαμβάνεται σαν αιρετικός και φυλακίζεται. Στο κελί του αναπολεί τις περιπέτειές του μέχρις ότου καταφέρνει να δραπετεύσει και αρχίζει την ανά την Ευρώπη περιπλάνησή του.
Καθώς θεωρεί τον εαυτό του άνθρωπο των γραμμάτων προσκολλάται στις αυλές των ευγενών εκλιπαρώντας ουσιαστικά να του δοθεί η ευκαιρία να αποδείξει τις ικανότητές του στις επιστήμες.
Αντιμετωπίζεται όμως από όλους σαν ένα ανέκδοτο, σαν ένα γραφικό τύπο, που το μόνο που έχει να προσφέρει είναι η φήμη του ως εραστή. Και οι γυναίκες τον χρησιμοποιούν. Εκμεταλλεύονται τις ικανότητές του στο σεξ και έπειτα τον εγκαταλείπουν.
Ύστερα από αρκετές φελινικής έμπνευσης και αισθητικής περιπέτειες, ο Καζανόβας αρχίζει να βλέπει το φάσμα του γήρατος να πλησιάζει.
Στο τέλος, γέρος πια και έχοντας χάσει την μοναδική ικανότητα που τον είχε κάνει διάσημο, μετατρέπεται σε περίγελο και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ονειρεύεται τα περασμένα μεγαλεία.
Ο ίδιος ο Φελίνι σε συνέντευξη στο περιοδικό Gente το 1975 έλεγε: «Ποιος μπορεί να ξέρει πώς ήταν ο Καζανόβα; Κρίνουμε τον ήρωα από ένα βιβλίο, το δικό του βιβλίο, και μετά τον βλέπουμε να απομακρύνεται και να γίνεται ένα σημείο αναφοράς στο οποίο ο κόσμος προβάλλει τον εαυτό του.
Νομίζω ότι πρόκειται για έναν ανιαρό συγγραφέα που μας μίλησε για έναν εντυπωσιακό ήρωα, έναν ήρωα εξοργιστικό, δειλό, έναν αυλικό που λεγόταν Καζανόβα, έναν στολισμένο ανθρωπάκο που βρωμά ιδρώτα και πούδρα και που έχει τη ματαιοδοξία, τη θρασύτητα και την έπαρση στρατοπέδου και εκκλησίας.
Και βλέπω στη φαντασία μου έναν άνθρωπο που ήθελε να έχει πάντα δίκιο, με έναν τρόπο εντελώς απρόσωπο που σου σπάει τα νεύρα».
Ο «Καζανόβας» του Φελίνι παραμένει η κορωνίδα των πάμπολλων ταινιών που γυρίστηκαν για τη ζωή και τα έργα του διάσημου καρδιοκατακτητή.
Με την ταινία αυτή ο Φελίνι αγγίζει την ουσία του κινηματογράφου και δημιουργεί την απόλυτη ταινία. Αποτελεί κομψοτέχνημα της έβδομης τέχνης και αυτό χάρη στην μοναδική εικαστική ομορφιά της αλλά και τη μελαγχολία της παρακμής που μας μεταφέρει.
Στην ταινία του απογυμνώνει το μύθο και μας παρουσιάζει μια άλλη όψη του διάσημου καρδιοκατακτητή, εκείνη δηλαδή ενός τυχοδιώκτη που σπαταλά τη ζωή του προσφέροντας ευχαρίστηση στις γυναίκες μόνο και μόνο για να καλύψει τις ανάγκες ενός απεγνωσμένου Εγώ.
Ο Φελίνι δημιουργεί την ατμόσφαιρα του με τα τεράστια, γυμνά και πλήρως αντιρεαλιστικά σκηνικά που έστησε για την ταινία στα στούντιο της Τσινετσιτά.
Τα κοστούμια εναρμονίζονται πλήρως με την αίσθηση της παρακμής, ενώ η εικόνα ολοκληρώνεται με τις εντυπωσιακές φυσιογνωμίες ηθοποιών και κομπάρσων, με προεξέχουσα φυσικά εκείνη του σπουδαίου Ντόναλντ Σάδερλαντ στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Ακολουθεί η αριστουργηματική ταινία του Μπάστερ Κήτον «Ο Στρατηγός » (1925), την Πέμπτη 26 Μαρτίου 2026.
Την ταινία θα προλογίσει ο Γιάννης Φραγκούλης, κριτικός και θεωρητικός του κινηματογράφου. Μετά την προβολή θα συζητηθούν με το κοινό τα θέματα που με αφορμή την ταινία μπορούμε να συζητήσουμε για στην κινηματογραφία του Μπάστερ Κήτον.
Η αριστουργηματική ταινία του Μπάστερ Κήτον, «Ο στρατηγός» (1926), είναι η βουβή ταινία όπου πρωταγωνιστεί το χιούμορ του μελαγχολικού κωμικού. Οι περισσότεροι το ξέρουν ως «Great locomotive chase».
Το σενάριο είναι κυρίως βασισμένο στο βιβλίο του Γουίλιαμ Πίτεντζερ, «The Great locomotive chase», του 1889. Η παραγωγή έγινε από τον Τζόζεφ Σκένκ και τον Κήτον. Η διανομή έγινε από την United Artists. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Μπάστερ Κήτον και Μάριον Μακ.
Υπόθεση:
Ο Τζόνι είναι μηχανοδηγός τραίνου και αρραβωνιαστικός της Αναμπέλ. Το τραίνο του, που έχει το όνομα «Στρατηγός», και η Αναμπέλ είναι οι δύο μεγάλες αγάπες του.
Όταν ξεσπά ο Αμερικανικός Εμφύλιος, ο Τζόνι πηγαίνει να καταταγεί αλλά δεν τον δέχονται για στρατιώτη, παρά τις επίμονες προσπάθειες του ιδίου, αλλά σαν μηχανοδηγό. Η Αναμπέλ τον αποφεύγει, θεωρώντας ότι από δειλία απέφυγε τη στράτευση.
Ο Τζόνι είναι απελπισμένος, αλλά όλα θα αλλάξουν όταν μια ομάδα κατασκόπων του εχθρού κλέβει το τραίνο, μέσα στο οποίο βρίσκεται και η Αναμπέλ. Ο Τζόνι είναι αποφασισμένος να τους κυνηγήσει, ώστε να ξαναπάρει πίσω την ατμομηχανή του, αλλά και να σώσει την αγαπημένη του.
Πως είναι δυνατόν ένας μελαγχολικός καλλιτέχνης να κάνει αφηγηματικά έργα που χαρίζουν άπλετο γέλιο στους θεατές;
Και όμως ο Μπάστερ Κήτον ξέρει πολύ καλά τις δομές του αφηγήματος, μπορεί σε αυτό να βάλει αυτά που πρέπει για να «δυναμιτίσει» την κλασική αφήγηση, να ανατρέψει το «λογικό» και να σπείρει την αμφιβολία, άρα να φτάσει στην ανατροπή.
Το πρόσωπο του πρωταγωνιστή, του Κήτον, μένει ουδέτερο και σε αυτό γράφεται το παράξενο που έρχεται σε σύγκρουση για να φτάσει στο τραγικό. Αυτή η έκβαση είναι που ο θεατής θέλει να διώξει από αυτόν και η άμυνά του είναι η σάτιρα που φέρνει το γέλιο.
Αυτή η αφηγηματική διαδρομή θα μας απασχολήσει στη συζήτηση που θα κάνουμε μετά το τέλος της προβολής.
Θα βρούμε τα σημεία που η κωμωδία και η τραγωδία έχουν κοινά σημεία, κάτι που υπάρχει από το αρχαιοελληνικό θέατρο μέχρι στις παραστάσεις στις μέρες μας.
Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι το κωμικό δεν βασίζεται τόσο πολύ στις φάρσες αλλά στο τραγικό που συμβαίνει και δεν εγγράφεται στο πρόσωπο του ηθοποιού, κάτι που βλέπουμε περισσότερο στις ταινίες του Μπάστερ Κήτον και όχι σε αυτές του Τσάρλι Τσάπλιν.
Πέμπτη 2 Απριλίου 2026: Η ταινία του Harold Ramis, «Ξανά ανάλυσέ το», 96΄ (2002)
Την ταινία θα προλογίσει ο Γιάννης Φραγκούλης, κριτικός και θεωρητικός του κινηματογράφου. Μετά την προβολή θα συζητηθούν με το κοινό τα θέματα που έχουν να κάνουν με τη χρήση της ψυχολογίας στη χειραγώγηση της μάζας.
Analyze that:
Όπως και να το δει κανείς όταν η πρώτη ταινία έγινε μεγάλη εμπορική επιτυχία το sequel ήταν αναμενόμενο.
Σαν sequel που σέβεται τον εαυτό του συνεχίζει ακριβώς από εκεί που τελείωσε η πρώτη ταινία, έτσι ο Πολ Βίτι (Robert De Niro) βρίσκεται στην φυλακή όπου οι αντίπαλες συμμορίες προσπαθούν να τον βγάλουν από την μέση.
Ο Πολ Βίτι αποφασίζει να καλέσει σε βοήθεια, ποιον άλλον, τον προσωπικό του ψυχίατρο, που υποδύεται έξοχα ο Billy Crystal, ο οποίος όμως βρίσκεται την συγκεκριμένη στιγμή στην κηδεία του πατέρα του.
Παρά τις αρχικές του αντιρρήσεις πείθεται τελικά και μετά από πίεση από το FBI να αναλάβει υπό την κηδεμονία του τον αρχιμαφιόζο ο οποίος δείχνει να αντιμετωπίζει έντονα ψυχολογικά προβλήματα.
Όπως εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ακολουθούν πλήθος κωμικών και ακραίων καταστάσεων με πρωταγωνιστές το φοβερό αυτό δίδυμο.
Η ταινία με τις κωμικές καταστάσεις να διαδέχονται η μια την άλλη, την σπιρτόζικη σκηνοθεσία του Harold Ramis, με μεγάλη θητεία στη κωμωδία (Ghostbusters) και το κορυφαίο παίξιμο του Robert De Niro αλλά και του Billy Crystal, που δείχνουν να έχουν μπει άριστα στο πετσί του ρόλου λόγω φυσικά και της θητείας στο «Analyze this», βάζουν όλοι τα δυνατά τους ώστε να περάσουμε πολύ ευχάριστα παρακολουθώντας την ταινία.
Πόσες φορές η ψυχολογία έχει τεθεί στην υπηρεσία ανθρώπων που διαχειρίζονται την εξουσία, με οποιοδήποτε τρόπο; Να θυμηθούμε τον Λε Μπον;
Μήπως τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία; Τα παραδείγματα είναι πολλά.
Το θέμα δεν είναι τι θα πεις, αλλά πως θα το πεις ή, για να το πούμε διαφορετικά, πως θα το περάσεις στον άλλον. Αν ο ψυχολόγος ή ο ψυχαναλυτής δεχτεί να μπει σε αυτό το παιχνίδι, τότε χαμένος είναι ο αντίπαλός του, αν και αυτό είναι αντιδεοντολογικό.
Ποιος νοιάζεται, όμως, για τη δεοντολογία όταν έχει να κάνει με μαφίες είτε είναι στην κυβέρνηση ή όχι; Η κωμωδία έχει τον τρόπο να υπονοήσει πράγματα και να μας βάλει σε αυτό τον προβληματισμό.
Αυτό το θέμα θα αναπτυχθεί στη συζήτηση, που θα γίνει μετά την προβολή της ταινίας, με τους θεατές. Να βρούμε ξανά τους μυστικούς δρόμους της κωμωδίας και τα σύνορά της με την τραγωδία, το μέρος που το κωμικό κοροϊδεύει το τραγικό και εξορκίζει αυτό που θεωρούμε κακό για εμάς.;
Η επόμενη προβολή θα είναι αφιερωμένη σε ένα μεγάλο κλασικό του κινηματογράφου και θα ενταχθεί στο τμήμα του προγραμματισμού μας «Η Ψυχανάλυση στον Κινηματογράφο».
Ο Ερίκ Ρομέρ, γαλλικής καταγωγής, ήταν από τους πρωτεργάτες του Νέου Κύματος, προσθέτοντας τα δικά του χαρακτηριστικά που σημάδεψαν τον γαλλικό κινηματογράφο. Θα προβληθεί η ταινία του «Έρωτας το απόγευμα» (1972), την Πέμπτη 9 Απριλίου 2026.
Ο Φρεντερίκ ζει ήσυχα με την οικογένειά του. Είναι συνεταίρος σε ένα μικρό
δικηγορικό γραφείο των Παρισίων και παντρεμένος με την Έλεν, μια δασκάλα που περιμένει το δεύτερο παιδί τους. Τα απογεύματά του τα περνά με φαντασιώσεις για άλλες γυναίκες.
Δεν έχει όμως πρόθεση να μετατρέψει αυτές τις φαντασιώσεις σε πράξεις. Αλλά κάποια στιγμή θα βρεθεί σε μεγάλο δίλημμα, όταν η πρώην ερωμένη ενός φίλου του, η οποία τον επισκέπτεται στο γραφείο του, αποφασίζει να τον αποπλανήσει. Πρόκειται για την τελευταία ταινία του Ρομέρ από τον κύκλο «Έξι ιστορίες ηθικής».
Ένα ψυχογράφημα ενός ερωτικού τρίο, με βαθιά ανάλυση κάθε ηθικής παραμέτρου.
